AD Orion

Astronomsko društvo Orion

Hubble razotkriva čudovišne zvijezde

Credit: European Space Agency

Svemirski teleskop Hubble Image Credit: European Space Agency. Credit: NASA & ESA

Astronomi su uz pomoć jedinstvenih ultraljubičastih uređaja NASA / ESA Hubble svemirskog teleskopa identificirali devet čudovišnih zvijezda sa masama preko 100 puta većim od mase Sunca u zvijezdanom skupu R136. Ovo je najveći uzorak vrlo masivnih zvijezda koji je do sada identifikovan. Rezultati, koji će biti objavljeni u časopisu “Monthly Notices of the Royal Astronomical Society”, postavit će mnogo novih pitanja o formiranju masivnih zvijezda.

Međunarodni tim znanstvenika je, pomoću NASA / ESA Hubble svemirskog teleskopa kombinovao slike snimljene sa “Kamerom širokog polja 3 (WFC3) sa neviđenom prostornom rezolucijom ultraljubičastog spektra pomoću Spektrografa svemirskog teleskopa (STIS), prvi put uspješno secirao mlade zvijezdani skup R136 u ultraljubičastom području.

Credit: ESA/Hubble, NASA, K.A. Bostroem (STScI/UC Davis)

Credit:
ESA/Hubble, NASA, K.A. Bostroem (STScI/UC Davis)

R136 je prečnika samo nekoliko svjetlosnih godina i nalazi se u Tarantula maglini u Velikom Magelanovom oblaku, na udaljenosti od oko 170 000 svjetlosnih godina. Mladi skup je dom za mnoge izuzetno masivne, tople i blistave zvijezde čija energija uglavnom zrači u ultraljubičastom području. To je razlog zašto su naučnici ispitivali emisiju ultraljubičastog zračenja skupa.

Uz pronalazak desetina zvijezda koje premašuju 50 solarnih masa, ovo novo istraživanje je u stanju da otkrije ukupo devet vrlo masivnih zvijezda u skupu, koje su 100 puta masivnije od Sunca. Međutim, trenutni rekorder R136a1 zadržava svoje mjesto kao najmasivnija poznata zvijezda u svemiru, na više od 250 solarnih masa. Otkrivene zvijezde nisu samo izuzetno masivne, već i veoma blještave. Zajedno ovih devet zvijezda su sjajnije od Sunca za 30 miliona puta.

Naučnici su takođe bili u stanju da istraže odliv materijala iz ovih giganta, koji se najlakše proučava u ultraljubičastom području. Oni izbacuju materijal mase Zemlje mjesečno brzinom koja se približava 1% brzine svjetlosti, što je rezultira u ekstremnim gubljenjem mase tokom njihovih kratkih života.

R136 Credit: NASA, ESA, P Crowther (University of Sheffield)

R136
Credit:
NASA, ESA, P Crowther (University of Sheffield)

“Sposobnost da se izdvoji ultraljubičasto zračenje iz područja velike gustoće zvijezda na sastavne dijelove, razdvajajući specifične karakteristike individualnih zvijezda, je postalo moguće sa instrumentima na teleskopu Hubble”, objašnjava Paul Crowther sa Univerziteta u Sheffield-u, Ujedinjeno Kraljevstvo, i glavni autor istraživanja. “Zajedno sa svojim kolegama, želim da odati poštovanje astronautima koju su izvršili neprocjenjiv rad tokom servisiranja Hubble-a; oni su obnovili STIS i stavili svoje živote u opasnost radi budućnosti znanosti”

2010. godine Crowther i njegovi saradnici pokazali su postojanje četiri zvijezde u jatu R136, svaka s masom većom više od 150 puta od mase Sunca. U to vrijeme ekstremne karakteristike ovih zvijezda bile iznenađenje jer su premašile gornju granicu mase zvijezda koja je nila opće prihvaćena u to vrijeme. Sada, ovaj novi popis je pokazao da postoji više od pet zvijezda sa više od 100 solarnih masa u jatu R136. Rezultati prikupljeni od R136 i drugih klastera također psotavljaju mnogo novih pitanja o formiranju masivnih zvijezda i porijeklo ovih giganta ostaje nejasno.

Saida Caballero-Nieves, koautor instraživanje, objašnjava: “Postojala su mišljenja da ta čudovišta proizilaze iz spajanja manje ekstremnih zvijezda u bliskim dvojnim sistemima. Iz onoga što znamo o učestalosti masivnih spajanja, ovaj scenarij se ne može smatrati odgovornim za sve masivne zvijezde koje vidimo u R136, tako da izgleda da takve zvijezde mogu nastati iz procesa formiranja zvijezda.”

Kako bi našli odgovore o porijeklu ovih zvijezda, tim će se nastaviti analizirati dobivene setove podataka. Analiza novih optičkih STIS posmatranja također će im omogućiti da traženje bliskih dvojnih sistema u skupu R136, koja bi mogla proizvesti masivne crne jame u dvojnim sistemima koje bi se u konačnici spojile, što bi proizvelo gravitacione valove.

“Još jednom, naš rad pokazuje da, uprkos tome što je u orbiti za više od 25 godina, postoje neke oblasti nauke za koje je Hubble još uvijek jedinstveno sposoban”, zaključuje Crowther.

Prevod i prilagodba : Krečo Anes prema:

http://www.spacetelescope.org/news/heic1605/?lang

Credit: ESA/Hubble

Updated: March 26, 2016 — 2:03 pm
Astronomsko društvo Orion © 2016 Frontier Theme