AD Orion

Astronomsko društvo Orion

NAJDUBLJI POGLED IKADA U ORION-VLT-ove slike otkrivaju neočekivanu hordu objekata male mase

Slika regiona Orion nebule dobivena višetrukim ekspozicijama korišteći HAWK-I IR kameru. Ovaj najdublji pogled ikada u ovaj regio otkriva više progušenih objekata veličine Zemlje nego što je očekivano. Credit: ESO/H. Drass et al.

Slika regiona Orion nebule dobivena višetrukim ekspozicijama korišteći HAWK-I IR kameru. Ovaj najdublji pogled ikada u ovaj regio otkriva više progušenih objekata veličine Zemlje nego što je očekivano.
Credit:
ESO/H. Drass et al.

ESO HAWK infracrveni instrument na “Very Large Telescope” (VLT) u Čileu je iskorišten za najdublji pogled u srce Orionove magline kao nikad do sada. Spektakularna slika otkriva desetak puta više smeđih patuljaka i izolovanih objekata planetarne mase nego što je ranije bilo poznato. Ovo otkriće predstavlja izazov za široko prihvaćen scenario za historiju formiranja zvijezda u Orionovoj maglini.

 

Međunarodni tim je koristio snagu HAWK-I infracrvenog instrument na ESO Very Large Telescope (VLT) za stvaranje najdubljeg i najsveobuhvatnijeg pogleda na Orionovu maglinu do danas.

Lokacija Orion nebule (M42) u "maču" Orion sazvježđa, inače vidljiva bez teleskopa, ali veoma spektakularna kada se posmatra sa amaterskim teleskopima srednje veličine. Credit: ESO, IAU and Sky & Telescope

Lokacija Orion nebule (M42) u “maču” Orion sazvježđa, inače vidljiva bez teleskopa, ali veoma spektakularna kada se posmatra sa amaterskim teleskopima srednje veličine.
Credit:
ESO, IAU and Sky & Telescope

Ne samo da je ovo dovelo do slike spektakularne ljepote, već je omogućilo otkriće obilja smeđih patuljaka slabog sjaja i izolovanih objekata planetarne mase. Samo prisustvo ovih tijela male mase pruža uzbudljiv uvid u povijest formiranja zvijezda unutar same magline.

Čuvena Orionova maglina se proteže na oko 24 svjetlosne godine u sazvežđu Orion, i vidljiva je sa Zemlje golim okom, kao zamućeni sloj u Orionovom maču.

Neke magline, kao Orion, su snažno osvetljene ultraljubičastim zračenjem iz mnogih vruće zvijezda rođenih u njima, tako da se gas jonizira i blještavo svijetli.

Relativna blizina Orionove magline čini je idealnim testnim slučajem da bolje razumijevanje procesa i historije stvaranja zvijezda, i kako bi se utvrdilo koliko zvijezda različitih masa se formira.

Interesantni fragmenti Orion nebule snimljeni pomoću KAWK-I IR kamere Credit: ESO/H. Drass et al.

Interesantni fragmenti Orion nebule snimljeni pomoću KAWK-I IR kamere
Credit:
ESO/H. Drass et al.

Amelia Bayo (Universidad de Valparaíso, Valparaíso, Chile; Max-Planck Institut für Astronomie, Königstuhl, Germany), koautor novog rada i član istraživačkog tima, objašnjava zašto je ovo važno: “Razumijevanje koliko objekta malih masa se nalazi u Orionovoj maglini je veoma važno u uspostavljanju trenutne teorije formiranja zvijezda. Mi sada shvatamo da je način kako ovi objekti vrlo male mase nastaju zavisi od njihove okoline.”

Ova nova slika je izazvala uzbuđenje jer otkriva neočekivano bogatstvo objekata vrlo male mase, što ukazuje na to da je Orionova maglina možda formirana proporcionalno daleko  od objekta male mase od bližih i manje aktivnih regiona formiranja zvijezda.

Postepeno zumiranje sa nivoa noćnog neba, preko Orion sazviježđa do Orion nebule
Credit: ESO/H. Drass et al./N. Risinger (skysurvey.org)/M. Kornmesser. Music: Johan Monell (www.johanmonell.com)

Astronomi broje koliko ima objekata različitih masa koji se formiraju u regijama kao što su Orionova maglina kako bi  pokušali razumjeti proces formiranja zvijezda. Prije ovog istraživanja najveći broj objekata koji su pronađeni su bili s masama od oko jedne četvrtine mase Sunca. Otkriće mnoštva novih objekata sa  daleko manjim  masama u Orionov oj maglini je sada doseglo drugi maksimum na polju distribucije broja zvijezda.

Usporedba Orion Nebule u infracrvenom i vidljivom spektru 
Credit: ESO/H. Drass/Igor Chekalin. Music: Johan B. Monell (www.johanmonell.com)

Ova posmatranja primamljivo upućuju da broj objekata male veličine može biti daleko veći nego što se ranije mislilo. Iako tehnologija za lako posmatranje ovih objekata još ne postoji, budući ESO Europski Ekstremno Veliki Teleskop (E-ELT), koji treba da počne sa radom 2024. godine, je dizajniran za ovo kao jedan od svojih ciljeva.

Vodeći naučnik Holger Drass (Astronomisches Institut, Ruhr-Universität Bochum, Bochum, Germany; Pontificia Universidad Católica de Chile, Santiago, Chile), oduševljeno je izjavio: “Naš rezultat mi izgleda kao uvid u novu eru proučavanja formiranja planeta i zvijezda. Ogroman broj planeta unutar naših dosadašnjim opservacijskih sposobnosti daje mi nadu da ćemo otkriti mnogo manjih planeta, sličnih veličinom Zemlji, sa E-ELT. “

Prevod i prilagodba: Krečo Anes prema http://www.eso.org/public/news/eso1625/

Credit: ESO

Updated: July 12, 2016 — 2:54 pm
Astronomsko društvo Orion © 2016 Frontier Theme